زندگی بدون عشق؛ تفاوت خندهی با روح و بیروح:
از نظر عصبشناسی، خندهی ناشی از عشق، مدارهای پاداش مغز (مثل هسته اکومبنس) را با دوپامین و اکسیتوسین فعال میکند، در حالی که خندهی مصنوعی صرفاً از قشر حرکتی میآید. این تفاوت در اسکن fMRI کاملاً مشهود است. آیا میتوان مغز را پس از فقدان، برای یافتن منابع جدید پاداش «بازنویسی» کرد؟
راهکار:
این حس پوچی، که روانشناسان آن را «درد وجودی» پس از از دست دادن یک دلبستگی عمیق مینامند، موقتی است. مغز شما در حال تطبیق با فقدان یک منبع اصلی شادی است. یک قدم کوچک و ملموس برای امروز تعریف کنید، مثلاً یادداشت سه چیز کوچکی که هنوز میتوانند لبخند بیاورند، حتی اگر آن خندهی «با روح» نباشد.