تفاوت دل و چشم در عشق

فراموشی ناپذیری عشق؛ پارادوکس دل و چشم:

علم اعصاب نشان می‌دهد خاطرات عاطفی قوی، در آمیگدال مغز ذخیره می‌شوند و مستقل از حافظه تصویری (که در قشر بینایی پردازش می‌شود) فعال می‌مانند. به همین دلیل است که احساس یک خاطره، حتی وقتی تصویرش محو شده، باقی می‌ماند. آیا این یک مکانیسم دفاعی است یا یک شکنجه‌گر درونی؟

راهکار:

این بیت از حافظ، یک پارادوکس روانشناختی را بیان می‌کند: حافظه عاطفی (دل) قوی‌تر از حافظه تصویری (چشم) است. شاید نوشتن نامه‌ای به آن خاطره - بدون قصد ارسال - به پردازش این تفاوت کمک کند.