تباهی عمر

پایان شب سیاه و حسرت عمر تباه؛ تأملی فلسفی:

در روانشناسی، «قانون اوج-پایان» می‌گوید حافظه ما یک تجربه را نه بر اساس طول مدت رنج، که بر اساس لحظه اوج و پایانش قضاوت می‌کند. اگر پایان سپید باشد، مغز ممکن است کل آن عمر تباه را بازنویسی کند. پس «پس چه؟» از منظر عصبی، شاید پاسخ این باشد: سپیدی پایان می‌تواند معنای گذشته را تغییر دهد.

راهکار:

جبران‌ناپذیری گذشته یک توهم ذهنی است. همانطور که یک پایان خوب می‌تواند کل یک فیلم غمگین را در ذهن ما نجات دهد، سپیدی پایان می‌تواند معنای تمام آن رنج را بازسازی کند. پس آن «چه؟» شاید همان آزادی از حسرت باشد.