گزیده شعر بیتو قیصر امینپور: حبس ابد تبعید:
واقعیت جالب: در روانشناسی، «تبعید عاطفی» همان «طرد اجتماعی» است که همان ناحیه از مغز را فعال میکند که درد فیزیکی را حس میکند. یعنی «حبس ابد تبعید» در این بیت نه شاعرانه، که بیولوژیک است! مغز ما فرقی بین زندان واقعی و طرد شدن از معشوق نمیبیند. پس این شعر یک گزارش عصبشناسی از عشق است. حالا سؤال: آیا میشود این حس را با منطق خنثی کرد، یا محکوم به تسلیمیم؟
راهکار:
این حس تبعید در غیاب معشوق، یادآور نظریهی «حضور غایب» در فلسفه است: هرچه دورتر باشی، حضورت در ذهن پررنگتر میشود. شاید شعر دارد به ما میگوید که «بیخورشیدی» خودش یک خورشید ساختگی است؛ یک توهم نوری از دلتنگی.