تاثیر زمان در رابطه

وقتی زمانش نیست، بودن و نبودن فرقی ندارد:

در فیزیک کوانتوم، مفهوم «تابع موج» توصیف کننده احتمال حضور یک ذره است. اما عمل مشاهده آن را به یک حالت قطعی فرو می‌کاهد. شاید روابط انسانی هم مشابه باشند: پتانسیل بی‌نهایت یک رابطه، تنها در «لحظه مشاهده» مشترک و در زمان درست، به واقعیت تبدیل می‌شود و در غیر این صورت، برای همیشه در حالت «احتمال» محو می‌ماند. آیا بزرگترین تراژدی‌ها، احتمال‌های تحقق نیافته نیستند؟

راهکار:

این متن بیشتر یک بیان فلسفی و احساسی است تا یک سوال. شاید بتوان آن را اینگونه بازتعریف کرد: آیا ارزش یک چیز (یا یک نفر) در زندگی ما، مطلق است یا کاملاً وابسته به «زمان» و «موقعیت» ماست؟