شعر عاشقانه: جان باختن در برابر خنده معشوق:
از منظر عصبشناسی، عشق رمانتیک با افزایش دوپامین و کاهش سروتونین، حالتی شبیه وسواس فکری-عملی ایجاد میکند. جملهی «جان باختن» در ادبیات پارسی ریشه در باورهای کهن دارد که روح در هنگام اوج لذت یا درد، موقتاً از بدن خارج میشود. جالب است که در زبان فرانسه، اوج لذت جنسی را «مرگ کوچک» مینامند. حالا پرسش اینجاست: آیا این جانباختنهای عاشقانه نوعی خودویرانگری شیرین است یا تلاشی برای جاودانگی از طریق معشوق؟
راهکار:
این جان باختنهای مکرر را میتوان به پدیدهی «خودفراموشی عاشقانه» تشبیه کرد؛ همان لحظهای که «منِ» درون شما در «ما» حل میشود و ترس از دست دادن، خود نشانهای از ارزشمندی آن لحظات است. شاید ترس از ندیدن خندهاش، همان چیزی است که هر بار جان دوبارهای میدهد.