پیر شدن از غصه، نه از گذر عمر:
بر اساس پژوهش‌های زیست‌شناسی، استرس مزمن طول تلومرها را کاهش می‌دهد؛ تلومرها درپوش‌های انتهایی کروموزوم‌ها هستند که با هر تقسیم سلولی کوتاه‌تر می‌شوند. کوتاه‌شدن تسریع‌شده آن‌ها برابر است با پیری زودرس سلولی. یک مطالعه معروف روی مادران دارای فرزند بیمار نشان داد که فشار روانی مداوم، سن بیولوژیکی را تا ۱۰ سال بیشتر از سن تقویمی بالا می‌برد. پس جمله «پیرم کرد غصه» یک استعاره شاعرانه نیست، بلکه یک واقعیت مولکولی است.
راهکار:
پیری همیشه در تقویم ورق نمی‌خورد؛ گاهی در انبار غم‌هایی که هر روز با خود حمل می‌کنیم، اتفاق می‌افتد. این حس که فرسودگی از توش و توان سال‌ها نیست، بلکه از بار سنگین دل است، در روانشناسی «پیری سلولی ناشی از فشار روانی» نامیده می‌شود. شاید همین درک، آغازی باشد برای سبک کردن چمدان خاطرات ناخوش، پیش از آنکه چین و شکن‌ها عمیق‌تر شوند.