تاثیر عشق بر غم

عشقی که جبران غم های طولانی شد:

از دیدگاه عصب‌شناسی، عشق شدید می‌تواند سیستم درد را در مغز سرکوب کند. مطالعات fMRI نشان می‌دهد نگاه به عکس معشوق، فعالیت در نواحی مرتبط با درد فیزیکی و اجتماعی (مثل قشر کمربندی قدامی) را کاهش می‌دهد. گویی مغز، عشق را به‌عنوان یک مسکن طبیعی ثبت می‌کند. آیا این اثر شیمیایی می‌تواند زخم‌های گذشته را واقعاً ترمیم کند؟

راهکار:

میتوانید این حس را با نوشتن لیستی از لحظات خاصی که حضور آن فرد، بار یک غم قدیمی را برایتان سبک کرد، بسط دهید. این تمرین، عمق تأثیر رابطه را برای خودتان ملموستر میکند.

با تو غم مرا به اسم و قیافه نمی‌شناسد:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد درد عاطفی و غم در همان نواحی مغز پردازش می‌شوند که درد فیزیکی را؛ مثلاً قشر سینگولیت قدامی. اما حضور یک «دلبسته امن» اکسی‌توسین ترشح می‌کند و فعالیت آمیگدال را مهار می‌کند؛ یعنی عشق واقعاً می‌تواند مانند یک مسکن طبیعی، اثر غم را خنثی کند. به همین سادگی؟

راهکار:

نکته‌ی جالب اینجاست که غم نه اسم می‌داند نه چهره؛ یعنی وقتی ذهن کاملاً درگیر حضورِ یک انسانِ امن است، جایی برای غم نمی‌ماند. این شعر در واقع نقشه‌ی یک زندگی ساده‌تر است: به‌جای جنگیدن با غم، بیشتر کنار کسی باش که در حضورش غم اصلاً تو را نمی‌شناسد.

داشتن تو غمم رو کم میکنه: