غم با تو نمی‌ماند

با تو غم مرا به اسم و قیافه نمی‌شناسد:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد درد عاطفی و غم در همان نواحی مغز پردازش می‌شوند که درد فیزیکی را؛ مثلاً قشر سینگولیت قدامی. اما حضور یک «دلبسته امن» اکسی‌توسین ترشح می‌کند و فعالیت آمیگدال را مهار می‌کند؛ یعنی عشق واقعاً می‌تواند مانند یک مسکن طبیعی، اثر غم را خنثی کند. به همین سادگی؟

راهکار:

نکته‌ی جالب اینجاست که غم نه اسم می‌داند نه چهره؛ یعنی وقتی ذهن کاملاً درگیر حضورِ یک انسانِ امن است، جایی برای غم نمی‌ماند. این شعر در واقع نقشه‌ی یک زندگی ساده‌تر است: به‌جای جنگیدن با غم، بیشتر کنار کسی باش که در حضورش غم اصلاً تو را نمی‌شناسد.