عشق و زمان: وقتی سکوت فریاد میزند و تاریکی میشکند:
در فیزیولوژی عشق، مغز با بمباران دوپامینی و نوراپینفرینی، درک زمان را مخدوش میکند. آزمایشها نشان میدهند وقتی به معشوق فکر میکنیم، مسیرهای عصبی مشابه مدیتیشن عمیق فعال میشوند و «اکنون» بزرگ میشود. این همان نقطهای است که ثانیهها رنگ جاودانگی میگیرند. بهراستی اگر این فقط یک خطای شناختی باشد، چرا چنین خطایی را اینهمه باشکوه تجربه میکنیم؟
راهکار:
این متن با شکوه حس «الآن» را در عشق جاودانه میکند، اما از نگاه عصبشناسی، این غرقشدگی نتیجهی کاهش موقتی فعالیت قشر پیشپیشانی و سلطهی آمیگدال است. گویی مغز برای لحظاتی از ساعت بیولوژیک خود جدا میشود و توهم ابدیت میسازد—توهمی که شاید قدرتمندترین چسب زیستی برای پیوند انسانی باشد.