چرا زمان با کسی که دوستش داری زود میگذرد؟:
مغز زمان را با تعداد خاطرات و شدت توجه اندازه میگیرد. وقتی کنار کسی هستی که دوستش داری، توجه از ساعتبرداری داخلی منحرف میشود و در لحظه زمان کوتاه به نظر میرسد؛ اما در حافظه، همان بازه بهخاطر ترشح دوپامین و ثبت جزئیات، طولانیتر ذخیره میشود. این همان پارادوکس «لحظهی کوتاه، خاطرهی بلند» است. در روانشناسی به اثر محرکهای جدید و معنادار بر کشآمدن ادراک زمان، «اثر oddball» میگویند.
راهکار:
از نگاه ادراک زمان، وقتی مغز غرق توجه و لذت است، لحظهها کوتاه اما خاطرهها پرجزئیات ثبت میشوند. پس زودگذر بودن زمان کنار او نشانهی عمق حضور توست، نه فقدان.