کارما یا کار خودمان؟ حقیقتی که روزی میفهمی:
در روانشناسی بودایی، کارما به هیچ وجه یک نیروی جادوییِ پاداش و جزا نیست، بلکه قانونی روانشناختی است: هر عمل عمدی، ردی از عادت و گرایش در ذهن باقی میگذارد که سرنوشت ما را میسازد. مغز ما به خاطر خطای «جهان عادل» دوست دارد رنج را به کیهان نسبت دهد تا به خود، درحالیکه کارما در اصل یعنی «عمل».
راهکار:
شاید این جمله دعوتی باشد به یک جابجایی ظریف: از تماشاگریِ «کارما» به عاملیتِ «خود». گاهی قبول اینکه زندگیمان نتیجهٔ مستقیم انتخابهای خودمان است، از هر تقدیر کیهانی رهاییبخشتر است.