تاریخ‌نگاری احساسی

بی‌وفایی روزگار و حسرت پر‌دل بودن در تاریخ:

مغز ما در بازنویسی گذشته، فیلتری قوی دارد: رنج‌ها را محو و شجاعت‌ها را برجسته می‌کند. این «روایت قهرمانی» یک ترفند تکاملی برای بقای روانی است، نه حقیقت تاریخ. شاید روزگار وفا نکرده، اما حافظه ما نیز وفادار به واقعیت نیست. آیا خاطرات ما از خودمان هم گزینشی است؟

راهکار:

شاید وفاداری روزگار در این باشد که داستان دلیران را برایمان به ارث گذاشته، نه آنکه پایان خوشی رقم بزند. ما راویان همان قلب‌های بزرگیم.