تاریکی لحظه حال

چگونه اندیشه‌ی فردا، روزمان را تیره می‌کند؟:

بدان که مغزت مسیرهای عصبی درد واقعی را دقیقاً همان‌طور فعال می‌کند که برای یک فاجعهٔ خیالی فردا. نتیجه؟ زیست‌شناسی تو «حال» را نابود می‌کند تا از چیزی محافظت کند که هنوز نیست. این خیانت شبکهٔ پیش‌فرض مغز است: اضطراب پیش‌بینی‌کننده، زندان بی‌دیواری که خودت معمارشی. چرا رنج خیالی را به رنج واقعی ترجیح می‌دهیم؟

راهکار:

فردایی که در ذهن توست، واقعیتی بیرونی ندارد. تاریکی امروز تنها سایه‌ی یک خیال است، نه خود خورشید.