تاریکی بعد از نور

خوشحالی‌های کوتاه و تاریکی عمیق‌تر بعد از آن:

مغز انسان در برابر لذت‌های کوتاه‌مدت، پدیده‌ای به نام 'سازگاری لذتی' (Hedonic Adaptation) دارد: سطح دوپامین سریع به حالت اولیه برمی‌گردد و حتی افت شدیدتری ایجاد می‌کند. این افت، تاریکی را عمیق‌تر نشان می‌دهد، چون مغز برای حفظ تعادل، نور را 'بیش‌ازحد' ارزیابی کرده بود. آیا این یک خطای محاسباتی تکاملی است یا مکانیزمی برای جلوگیری از وابستگی؟

راهکار:

این حس شبیه لحظه‌ای است که بعد از دیدن یک فیلم فوق‌العاده، چراغ‌ها روشن می‌شوند و دنیای واقعی کسل‌کننده‌تر از قبل به نظر می‌رسد. شاید نور نرفت، فقط دید تو به تاریکی عادت کرده بود.