بزرگسالی یعنی بلند شدن در ناامیدی:
بر اساس پژوهشهای «درماندگی آموختهشده» سلیگمن، وقتی مغز باور کند هیچ تلاشی اثر ندارد، حتی فرصتهای واقعی را نادیده میگیرد. اما یک اقدام کوچکِ فیزیکی، مثل بلند شدن و شروع یک کار سهدقیقهای، مدار دوپامین را فعال میکند و حسِ «عاملیت» را برمیگرداند؛ به همین دلیل در درمان افسردگی میگویند اول رفتار را تغییر بده، انگیزه بعداً میآید. سؤال این است: آخرین بار کی با وجود بیحوصلگی، یک کار کوچک انجام دادی و نتیجهاش را دیدی؟
راهکار:
میتوانی این نگاه را قاب کنی که بزرگسالی یعنی «زندگی کردن با ناامیدی»، نه «جنگیدن با آن»؛ انگار زندگی یادت داده حتی با دلِ گرفته هم میشود جلو رفت.