چرا طعم برخی اشکها هرگز فراموش نمیشود؟:
اشک احساسی از نظر شیمیایی کاملاً متفاوت از اشک ناشی از پیاز است: سرشار از هورمونهای استرس مانند کورتیزول و پروتئینهای خاص. آمیگدال مغز طعم شور و تلخ آن را بههمراه حافظهٔ هیجانی دقیقاً بایگانی میکند، بههمین دلیل است که حتی پس از التیام، جزئیات آن درد برای همیشه زنده میماند.
راهکار:
گاهی طعم اشک، مثل نقش مرکب روی روح میماند. شاید به جای تلاش برای فراموشی، آن را به جزئی از نقشهٔ شخصیات تبدیل کنی: یادآوری از اینکه تا چه عمقی زیست کردهای. حافظهٔ اشک، دفتر خاطرات صادقترین بخش وجودت است.