دعای فرج؛ امید به گشایش در سختترین روزها:
آیا میدانستید که بر اساس پژوهشهای روانشناسی مثبتگرا، مفهوم «انتظار» در فرهنگ شیعه با نظریه «امیدواری» اسنایدر همخوانی شگفتآوری دارد؟ اسنایدر میگوید امیدواری ترکیبی از «اراده برای رسیدن به هدف» و «مسیرهای جایگزین برای رسیدن به آن» است. دعای فرج، دقیقاً همین سازوکار را فعال میکند: از یک سو اراده برای تحقق یک وعده الهی را تقویت میکند و از سوی دیگر، با یادآوری اینکه گشایش از جایی غیر از محاسبات مادی میآید، مسیرهای جایگزین را در ذهن مؤمن باز میکند. این یعنی «انتظار» نه یک انفعال، که یک کنش فعال روانشناختی برای تابآوری در برابر بنبستهای زندگی است. جالب است که در روایات نیز به «انتظار» به عنوان برترین عبادت اشاره شده است. آیا این همصدایی دین و علم، نگاه شما به این دعای کوتاه را تغییر داد؟
راهکار:
برای ملموستر شدن این دعا، میتوانید در پست بعدی به یکی از نشانههای ظهور یا مصداقهای انتظار در زندگی روزمره اشاره کنید و از مخاطبان بپرسید که «انتظار» برایشان چه معنایی دارد.