خوابیدن برای فراموشی اما دیدن تو در خواب:
اینجا یک واقعیت شگفتانگیز نهفته: مغز در مرحله REM (خواب paradoxical) دقیقاً همان نورونهایی را فعال میکند که در بیداری برای خاطرات عاطفی استفاده میشوند. بهزبان ساده، مغز تو هنگام خواب، خاطرهای را که میخواهی پاک کنی، دوباره با شدت بیشتری مرور میکند — شبیه به یک کامپایلر که فایل خطادار را بارها اجرا میکند تا رفع اشکال کند. این یعنی فراموشی ارادی در خواب غیرممکن است؛ تو با خوابیدن دقیقاً داری آن خاطره را تقویت میکنی. سؤال برای تاویها: آیا تا حالا شده خوابی را آنقدر دوست داشته باشی که نخواهی از آن بیدار شوی؟
راهکار:
این بیت به یک پارادوکس روانشناختی اشاره داره: هرچی بیشتر سعی میکنی کسی رو فراموش کنی، ذهن ناخودآگاهت بیشتر اون رو توی خواب میآره. تحقیقات نشون میده خوابهای تکراری درباره یک نفر میتونن نشانهای از پردازش هیجانی حلنشده باشن. شاید بهجای جنگیدن با این خوابها، بهتره بهشون به چشم یک فرصت برای آشتی با خاطرات نگاه کنی.