ستاره مرد

مرگ ستاره در سپیده‌دم؛ شعر کوتاه:

ستاره‌ها در سپیده‌دم نمی‌میرند؛ پراکندگی رایلی نور خورشید در جو، آسمان را روشن و ستاره‌های کم‌نور را نامرئی می‌کند. اما مرگ واقعی ستاره در انفجار ابرنواختری، عناصر سنگینی مثل کربن و آهن می‌سازد که بدن ما از آن‌ها ساخته شده است.

راهکار:

ستاره‌ای که در سپیده‌دم محو می‌شود نابود نشده؛ فقط از دید ناظر پنهان می‌شود. شعر را می‌توان به لحظه‌ای بسط داد که تاریکی و روشنایی هم‌زمان یک ستاره را از چشم ما می‌گیرند، بی‌آنکه از هستی‌اش کم شود.