عشق؛ ویرانگرترین نفرین انسان:
از دیدگاه عصبشناسی، عشق شدید همان مدارهای دوپامین و اکسیتوسین را فعال میکند که مواد اعتیادآور تحریک میکنند. در واقع «نفرین» عشق، یک تله تکاملی است: وابستگیِ شیمیایی که ما را برای تولیدمثل به زنجیر میکشد. جالب اینکه پژوهشها نشان داده در مراحل اولیه عشق، سطح سروتونین افت میکند و این بیقراری شبیه به حالت وسواس فکری-عملی است. به همین دلیل است که عشق میتواند هم لذتبخش باشد و هم ویرانگر. سوال به جامعه: آیا این «نفرین» شیمیایی را میتوان با آگاهی مهار کرد یا محکوم به زیستن در این تناقض هستیم؟
راهکار:
اگر این حس رو تجربه میکنی، جالبه بدونیم که مغز در عشق شدید همان نواحی اعتیاد را فعال میکند—همین «نفرین» شیمیایی باعث میشه ترکش سختترین کار دنیا باشه. شاید به جای جنگیدن، بپذیریم که این یک مکانیسم بقاست، نه لعنت.