تنباکو باشی؛ تیکه سنگین سوختن با عزت:
دمای سوختن توتون در انتهای سیگار به حدود ۹۰۰ درجه میرسد؛ تقریباً دو برابر دمای ذوب سرب. یعنی «دود شدن» در اینجا فقط استعاره نیست، یک کورهی واقعی است. از نظر شیمیایی، برگ توتون هنگام سوختن بیش از ۷۰۰۰ ترکیب آزاد میکند؛ پس آن «مشتی» که دودت میکند، در واقع یک کارخانهی شیمیایی قابل حمل است. حالا سوال: اگر شمع را یک فوت خاموش میکند، چرا تنباکو را مشت شعلهورتر میکند؟
راهکار:
این متن نسخهی کافهای نظریهی «مرگ با عزت بهتر از زندگی با ذلت» است؛ اما اینجا انتخاب بین دو نوع مصرف شدن است، نه دو نوع زندگی. در روانشناسی وجودی، آدم ترجیح میدهد سوژهی یک تجربهی پرشور باشد تا ابژهی بیارادهی یک رابطهی سرد. تنباکو با سوختن، طعم و دود و خلسه تولید میکند؛ شمع فقط نوری میدهد که با یک فوت بیاهمیت تمام میشود. پس حرف اصلی متن دربارهی اقتصاد توجه است: مهم نیست چقدر میسوزی، مهم این است که سوختنت در دست چه کسی باشد.