در هیاهوی ذهن، بهترینِ گذشتهام را دفن کردم:
در روانشناسی حافظه، هر بار که خاطرهای را مرور میکنیم، مغز آن را بازنویسی میکند؛ یعنی «بهترین کسی که بود» عملاً با هر یادآوری کمی تغییر میکند و نسخهای که امروز سوگوارش هستیم هرگز عیناً وجود خارجی نداشته است. این خطای حافظه، چسبندگی عاطفی به گذشته را شدیدتر میکند. در علوم اعصاب به این پدیده «بازتحکیم حافظه» میگویند؛ شاید ذهن با «کشتن» آن فرد، تنها در حال اصلاح یک فایل خراب است.
راهکار:
از منظر روانشناختی، این جمله را میتوان «مرگ نمادین ایگو» خواند: ذهن برای بقا در آشوب، نسخهای از خود یا دیگری را که دیگر کارکردی ندارد حذف میکند. زاویهی تازه: شاید «کشتن» در این متن نه یک جنایت، بلکه یک آیین رهایی است؛ پایان دادن به روایت قدیمی تا روایت تازهای متولد شود.