وقتی فهمیدیم زندگی شوخی نیست!:
در مغز، خنده و گریه مسیرهای عصبی مشترکی در سیستم لیمبیک دارند؛ به همین دلیل موقعیت‌های تناقض‌آمیز می‌توانند هم‌زمان خنده و اندوه تولید کنند. آمارها می‌گویند کودک روزی ۳۰۰ بار می‌خندد و بزرگسال ۱۵ بار؛ کاهش لبخند نه همیشه نشانه‌ی فقدان شادی، که اغلب محصول «یادگیری اجتماعی» و مهار هیجانات است. آیا این کاهش، بلوغ است یا فرسایش؟
راهکار:
زندگی شوخی نیست، اما شوخ‌طبعی چاشنی بقاست. مغز برای انعطاف‌پذیری به بازی و طنز هم نیاز دارد؛ کاهش لبخند می‌تواند هشدار کمبود «بازی‌سازی» در میان جدیت باشد، نه اثبات جدی بودن محض.