شوخی با دلتنگی: هیچکس از نبود کسی نمیمیرد:
واقعیت این است که مغز انسان بین درد عاطفی و درد جسمی تفاوت چندانی قائل نیست. پژوهشها نشان دادهاند طرد شدن و فراق، همان مناطقی را فعال میکند که سوختگی یا ضربه فیزیکی فعال میکند: قشر سینگولیت پیشین و اینسولای قدامی. حتی «سندرم قلب شکسته» (تاکوتسوبو) وجود دارد که در آن استرس عاطفی شدید میتواند موقتاً عملکرد بطن چپ قلب را شبیه سکته مختل کند. پس جسم شما ممکن است نفهمد که قرار است فقط یک ساعت دیر بخوابد؛ واکنش مغزتان ممکن است شبیه دعوای واقعی با یک خطر باشد. این یعنی دلتنگی فقط یک حس نیست؛ یک رویداد فیزیولوژیک واقعی است.
راهکار:
این «یه ساعت دیر خوابیدن» در واقع قرارداد مغز با قلبه: دلتنگی را انکار نمیکند، اما از مردن هم خبری نیست. قشنگترش این است که هر بار این جمله را میگویی، داری به خودت یادآوری میکنی که آدمها رفتنیاند و تو هنوز هستی؛ و همین «بودنِ» ساده، خودش یک عاشقانهی بیصداست.