شعری درباره بیهوده زیستن و زمان:
جالب اینجاست که پژوهشهای علوم اعصاب نشون داده مغز انسان زمان رو خطی ثبت نمیکنه؛ وقتی در «جریان» (Flow) غرق میشیم، ساعتها مثل برق میگذرن، ولی در حس بیهدفی، هر دقیقه کش میاد. پس شاید این «نخوابیدن ساعتها» دقیقاً همون حس کشآمدن زمان در پوچیه. آیا ما میتونیم با تغییر نگاهمون به زمان، معنای بیشتری به لحظههامون بدیم؟
راهکار:
این بیت رو میشه اینطور هم دید: گاهی بیتوجهی به گذر زمان، خودش نوعی اعتراض به روزمرگیست. شاید ارزش این باشه که بهجای شمردن ساعتها، به کیفیت لحظهها فکر کنیم.