چرا از آدمهایی که فکر میکردیم بهترین اند ناامید میشویم؟:
آیا میدانید مغز ما هنگام آشنایی با افراد جدید، به طور خودکار ویژگیهای مثبت را بزرگنمایی میکند؟ این پدیده «اثر هاله» (Halo Effect) نام دارد: یک لبخند زیبا یا یک جمله بامزه میتواند باعث شود هوش و مهربانی آن شخص را خیلی بیشتر از واقعیت تخمین بزنیم. بعدها که تناقضها آشکار میشود، ناامیدی شدید رخ میدهد. جالب اینجاست که این خطای شناختی حتی در قضاوت روزمره درباره غریبهها هم فعال است. حالا سوال اینجاست: آیا راهی برای خنثی کردن این اثر موقع آشنایی وجود دارد؟
راهکار:
این حس آشناست: در روانشناسی به آن «چرخه ایدهآلسازی و بیارزشسازی» میگویند. وقتی کسی را روی سکو میبریم، بعد از اولین اشتباه از سکو میاندازیمش. حقیقت این است که همه آدمها خاکستریاند. سعی کنید از همان اول به جای تصویر کامل، بخش کوچکی از واقعیت را ببینید.