وقتی اسمش را می‌شنوم می‌شکنم:
نورون‌های آینه‌ای در مغز ما، هنگام شنیدن اسم یک عشق قدیمی، همان مسیرهای عصبی دوران عاشقی را فعال می‌کنند. این واکنش بی‌اختیار، یادگاری از سیستم پاداش دوپامینرژیک است که حتی پس از جدایی، تا ماه‌ها خاموش نمی‌شود. جالب است بدانید که این پدیده در مغز معتادان به مواد مخدر هم دیده می‌شود. آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا بعضی اسم‌ها مثل یک کلید، قفل خاطرات را باز می‌کنند؟
راهکار:
این متن یک حس عمیق از شکنندگی پس از جدایی را نشان می‌دهد. اگر این حس برای شما آشناست، شاید بهتر باشد به جای سرکوب، یک بار با صدای بلند اسمش را بگویید تا قدرت آن را بشکنید. روانشناسی می‌گوید تکرار مواجهه با محرک، حساسیت‌زدایی تدریجی ایجاد می‌کند.