بلد نبودن بد بودن؛ چرا همیشه شکسته می‌شویم؟:
در روانشناسی، «سازگاری بالا» (Agreeableness) مسیر تشخیص خطر را کند می‌کند: مغز نشانه‌های سوءنیت را می‌بیند اما آن را با «حق داره، شاید شرایطش بده» خنثی می‌کند. برای همین آدم‌های مهربان معمولاً نه سر موقع عصبانی می‌شوند، نه به موقع فاصله می‌گیرند؛ بعد یک‌باره فرو می‌ریزند. به همین دلیل است که درمان‌گران به جای «بد بودن» از «قاطعیت» و «مرز» حرف می‌زنند.
راهکار:
این جمله را می‌شود تیزتر کرد: شکستگی حاصل نبودِ «بد بودن» نیست؛ حاصل نبودِ مرز است. آدم‌هایی که همیشه نقش «آدم خوب» را بازی می‌کنند، دیرتر می‌فهمند کجا باید نه بگویند. نسخه بازتعریف‌شده‌اش می‌شود: «اگه بلد بودم کجا مرز بگذارم، اینقدر خرد نمی‌شدم.»