شخصیت فرعی در رابطه

داستان «ما» که هرگز نبود؛ دردی به نام توهم تعلق:

مغز انسان در قشر پیش‌پیشانی میانی، شبکه‌ای یکپارچه برای «خود» و «افراد نزدیک» می‌سازد؛ یعنی در دلبستگی عمیق، مغز «من» و «تو» را در یک سیستم عصبی ادغام می‌کند. اما وقتی تعلق یک‌طرفه باشد، این ادغام یک «ما»ی خیالی می‌سازد که فقط در یک مغز زنده است. درد فروپاشی این توهم از نظر عصب‌شناختی شبیه سندرم عضو خیالی است: چیزی که دیگر وجود ندارد، اما مغز همچنان دردش را حس می‌کند. پس توهم تعلق، یک عضو خیالی عاطفی است. آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چقدر از این رابطه‌ها فقط در یک مغز زنده‌اند؟

راهکار:

شاید توهم «ما» تلخ باشد، اما این شکست دارد یک حقیقت را فریاد می‌زند: تو لایق داستانی هستی که خودت نویسنده‌اش باشی، نه شخصیت فرعی روایت دیگران. احساس بی‌نهایت درد، نشانه‌ی همان ظرفیت عظیم تو برای عشق است؛ ظرفی که حالا می‌تواند برای خودت پر شود.