شهادت برای اعتقاد

قلبی که برای اعتقادش می‌تپید: شعری برای شهید حمیدرضا رجب‌زاده:

در علوم اعصاب، باور عمیق مذهبی دقیقاً همان مسیرهای دوپامینی مغز را فعال می‌کند که عشق رمانتیک. به همین دلیل شهادت‌طلبی نه یک تصمیم صرفاً منطقی، بلکه یک واکنش شیمیایی از سر شوق و تعلق است؛ گویی مغز تفاوتی بین جان دادن برای معشوق و جان دادن برای باور قائل نیست. مرز بین عشق زمینی و اعتقاد کجاست؟

راهکار:

تصور کنید که قلب، نه یک عضو فیزیکی، که نماد نقطه‌ی اتصال انسان به بی‌نهایت است. شاید این «شکافتن»، رها شدن از محدودیت بدن برای پیوستن به ابدیت باشد؛ نوعی جراحی الهی که وزن مادی را از روح کم می‌کند تا اذان، نه با گوش، که با تمام وجود شنیده شود.