کاش شبنم بودم: شعری برای آزادی و عمق:
نکته علمی: عمیقترین نقطه اقیانوس، گودال ماریانا، ۱۰۹۹۴ متر عمق دارد—بیشتر از ارتفاع اورست. فشار آنجا ۱۰۰۰ برابر سطح دریا، معادل وزنی عظیم. اما ماهی حلزونماهی آنجا زندگی میکند، با بدنی ژلهای که فشار را خنثی میکند. هنوز ۸۰٪ اقیانوس کشف نشده. عمق ناشناخته دریا، شبیه عمق آرزوهای بیاننشده ماست. به نظر شما چرا جذب عمق میشویم؟
راهکار:
هر «کاش» در این شعر، آینهی یک ویژگی درونی شماست: شبنم یعنی درخشش در عین سادگی، پرنده یعنی رهایی از قیدهای ذهنی، دریا یعنی عمق احساس. شاید به جای «بودن» آنها، از قبل هستید و فقط فراموش کردهاید.