کاش یک مرغ دریایی بودم؛ شعری در آرزوی رهایی از انسانیت:
آیا میدانید در روانشناسی پدیدهای به نام «دیسفوریای گونهای» (Species Dysphoria) وجود دارد؟ برخی افراد عمیقاً حس میکنند روحشان در بدن اشتباهی (مثلاً یک مرغ دریایی) گیر افتاده و این فقط یک استعاره شاعرانه نیست. از سوی دیگر، مرغهای دریایی واقعی با تغییرات اقلیمی، کمبود غذا و تلفات ناشی از تورهای ماهیگیری دستوپنجه نرم میکنند—پرواز آزادشان بیغم نیست. اگر میخواستید یک حیوان باشید، کدام را انتخاب میکردید؟
راهکار:
تماشای تاریکی شب از فراز تیرهای برق، فقط با آگاهی انسانی معنا مییابد؛ مرغ دریایی آن تاریکی را صرفاً نبودِ نور میبیند، نه نمادی از رهایی یا اندوه. شاید آنچه آرزویش را داری، نه کالبد پرنده، که رهایی از بارِ همین آگاهی انسانی باشد.