من شبیه هیچکس نیستم؛ سکوت من یک داستان است:
در روان‌شناسی ارتباط، سکوت را حذف پیام نمی‌دانند؛ مغز مخاطب آن را مثل دادهٔ ناقص تفسیر می‌کند و برای پرکردنش، به گوینده ویژگی‌های درونی نسبت می‌دهد. تصویربرداری مغزی نشان داده سکوت‌های کوتاه در گفت‌وگو، شبکهٔ پیش‌فرض مغز را فعال می‌کنند؛ همان بخشی که با خوداندیشی و حس هویت پیوند دارد. پس سکوت، مرزِ داستان توست، نه خلأ آن. داستان سکوت شما بیشتر مرز است یا آینه؟
راهکار:
سکوت تو نه نبودِ حرف است، نه فرار از توضیح؛ مثل فاصلهٔ سفید در موسیقی است که به نت‌ها معنا می‌دهد. جمله‌های نگفته، حاشیه‌های یک کتاب‌اند: متن اصلی را عوض می‌کنند، بی‌آنکه خودشان چاپ شوند. برای اینکه این داستان از دستت نرود، هر هفته یک تکه از آن را بی‌واسطه برای خودت ضبط کن؛ بعد از یک ماه، الگویی می‌بینی که خودت هم نمی‌دانستی. این نه توضیح دادن است، نه شبیه شدن؛ نوعی ویرایش خود است.