چو ایران نباشد تن من مباد؛ فردوسی و هویت ایرانی:
زبان فارسی پس از حمله اعراب می‌توانست مانند قبطی یا آرامی در برابر عربی محو شود؛ فردوسی با سی سال سرایش شاهنامه و پرهیز آگاهانه از واژگان عربی، عملاً پادزهر زبانی ساخت. در روانشناسی اجتماعی، این بیت نمونه‌ای از «همجوشی هویتی» است: مرز میان خود فردی و گروه ملی چنان محو می‌شود که نبود ملت با نبود تن برابر می‌شود. شاهنامه با حدود پنجاه هزار بیت، یکی از طولانی‌ترین حماسه‌های تک‌سراینده تاریخ است.
راهکار:
این بیت را می‌توان از دریچه روانشناسی اجتماعی «همجوشی هویتی» خواند: فردوسی با گره زدن موجودیت خود به ایران، مرز میان «من» و «ملت» را محو می‌کند؛ تهدید مرزهای گروه، فرد را تا آستانه ناممکن شدن پیش می‌برد.