شعر زمستانی

خیابان زمستان، کوچه دی، پلاک ۲۸:

برف و سفیدی درون و بیرون؛ شعری برای زمستان:

برف در واقع بیرنگ است؛ تکبلورهای یخ شفافاند و آن سفیدیِ آشنای برف فقط پراکندگی نور از وجوه متعدد بلورهاست. حتی جالبتر: برخی فرهنگها برف را نماد سکوت و مرگ میدانند، نه پاکی؛ پس «سفیدیِ درون و بیرون» یک قرارداد فرهنگی است، نه حقیقت فیزیکی. آیا اگر برف بیخود سفید باشد، آرزوی ساختن آدمی با درون و بیرونِ سفید هم بیخود میشود؟

راهکار:

این بیت را میتوان به یک گفتوگوی جمعی تبدیل کرد: از مخاطب بپرسید اگر قرار بود مثل آدمبرفی هم درون و هم بیرونش سفید باشد، اولین چیزی که از زندگیاش «آب میشد» چه بود؟

چه کسی خنده‌های گل‌های کبود را ربود؟:

در گیاه‌شناسی، کبودشدن گل‌ها در سرما یک سپر دفاعی است؛ تولید آنتوسیانین (رنگدانهٔ بنفش) مانند ضدیخ عمل می‌کند و سلول‌ها را از یخ‌زدگی حفظ می‌کند. پس این کبودی زخم نیست، هوشمندی گیاه در برابر سرماست. شاید خنده‌های ربوده‌شده هم زیر پوست، مشغول ساختن گرمای دیگری‌اند. آیا لبخندهای زمستانی نیز نوعی سازگاری‌اند؟

راهکار:

می‌توان این شعر را تصویری از مقاومت دید؛ کبودی گل‌ها نشانه شکست نیست، بلکه واکنش طبیعی گیاه برای محافظت از خود در برابر سرماست. همان‌طور که خنده‌ها از لب‌ها ربوده می‌شوند، شاید دل‌ها در حال ذخیره‌کردن گرمای خود برای بهارند.