آرامش افسانه است؛ ما زاده دردیم:
از دیدگاه زیستشناسی تکاملی، درد یک مزیت بقا است. سیستم عصبی ما نه برای آرامش، بلکه برای تشخیص تهدید و زنده ماندن بهینهسازی شده. احساس دائمی «آرامش» در طبیعتِ وحشی برابر با مرگ بود. آیا این ذاتِ دردآلود، شرط لازم برای هوشیاری و آگاهی است؟
راهکار:
این نگاه را میتوان از زاویهای دیگر دید: برخی مکاتب فلسفی مانند رواقیون معتقدند درد و ناآرامی، مادهخام ساخت «آرامش واقعی» است؛ نه یک آرامش منفعل، بلکه صلحی که از پذیرش و عبور فعالانه از رنج میآید.