قسم به کوروش و جمشید: شعر عشق به ایران:
نام «ایران» از واژه اوستایی «آریانا» به معنای سرزمین آریاییها گرفته شده و در سنگنوشته داریوش بزرگ در بیستون (حدود ۵۲۰ پیش از میلاد) ثبت شده است. این نام نزدیک به ۲۵۰۰ سال با وجود تغییر امپراتوریها و زبانها پابرجا مانده – پدیدهای نادر در تاریخ ملتها. آیا میدانید ایران تنها کشوری است که نام باستانی خود را بدون تغییر حفظ کرده است؟
راهکار:
این شعر با اشاره به پادشاهان اسطورهای و یادگارهای باستانی، حس تعلق به ریشههای عمیق تاریخی را زنده میکند. برای گسترش این حس، میتوانید بیتهای دیگری از شاهنامه فردوسی را که بر پیوند ایران و ایرانی تأکید دارند، اضافه کنید.