شعر و احساس نادیده گرفته شده

دختری که شعر بود و کسی سواد خواندنش را نداشت:

در روانشناسی، «نادیده‌گیری عاطفی» دقیقاً همین است: حضور فیزیکی بدون درک هیجانی. مغز در مواجهه با چیزی ناشناخته (مثل این شعر انسانی) یا آن را نادیده می‌گیرد یا به سراغ الگوهای آشنا می‌رود، بنابراین «نداشتن سواد خواندن» یک ناتوانی شناختی است، نه عاطفی. جامعی که زیبایی را درک نمی‌کند، مقصر است یا زیبایی که خود را به زبان آن جامعه بیان نکرده؟

راهکار:

این متن می‌تواند نقطه شروع یک داستان کوتاه یا فیلمنامه باشد. قدم بعدی می‌تواند توصیف لحظه‌ای باشد که «او» بالاخره شعری را که برایش نوشته شده، از زبان شخص ثالثی می‌شنود. واکنش او چیست؟