شعر مستی و غم

شعر مستی و فراموشی غم؛ استکان روی لب:

الکل با مهار پیش‌پیشانی مغز، کنترل هیجانی را کم می‌کند؛ در لحظه غم را می‌پوشاند اما بعداً اضطراب و افسردگی را تشدید می‌کند. از خیام تا شاملو، «مستی و جان رفتن» الگویی برای فرار از پوچی بوده؛ اما مطالعات نشان می‌دهد نوشیدن برای فراموشی، حافظه را خراب‌تر و غم را پایدارتر می‌کند.

راهکار:

این دو خط از یک الگوی آشنا حرف می‌زند: ذهن برای فرار از اندوه، به دنبال بیهوشی موقت است. اما تصویر «استکان روی لب و جان رفتن» نشان می‌دهد مسئله نه فقط غم، که خستگی از تحمل آن است. یک قدم خلاقانه: همین بیت را از زبان استکان بنویس؛ شیءای که شاهد همه‌چیز است و هیچ‌وقت مست نمی‌کند.