شعر موجی ز دریا مانده ام

شعر موجی ز دریا مانده ام؛ زمزمه‌ای از تنهایی و جا ماندگی:

در نظریه دلبستگی، مغز انسان طرد شدن را دقیقاً در همان ناحیه‌ای پردازش می‌کند که درد فیزیکی را. برای همین «جا مانده‌ام» شاعر، فراتر از استعاره، واکنشی به تهدید بقا در سطح عصب‌زیستی است. آیا شعر تنها پناهگاه ما برای این درد باستانی است؟

راهکار:

می‌توان «غنچه‌ی جامانده» را نه یک پایان، که شروع فصلی تازه برای شکفتن در نوری متفاوت دید. جا ماندن، گاه فاصله‌ای برای دیده شدن دوباره است.