شعر غمگین: خوشا آنان که در گهواره مردند:
از دیدگاه روانشناسی تکاملی، دوری از رنج یکی از قویترین انگیزههای انسانی است. اما پژوهشها نشان میدهند کسانی که رنج را به عنوان بخشی از معنا میپذیرند، طول عمر روانی بیشتری دارند. جالب اینجاست که قدیمیترین کتیبهی یافتشده با این مضمون «مرگ در گهواره» به سومریان باستان بازمیگردد که در سوگنامهای مرگ نوزاد را از زندگی پررنج برتر میدانستند. آیا واقعاً بیخبری بهتر از آگاهی تلخ است؟
راهکار:
این بیت در نگاه اول مرگ را میستاید، اما شاید فریادی است برای بازگشت به بیخبریِ کودکی. چه میشد اگر به جای حسرتِ گذشته، مهارتِ تابآوری در برابر غم را ارج مینهادیم؟