دیدمت و ویرانهام از یاد رفت | بیتی عاشقانه از سیدتقی سیدی:
در روانشناسی پدیدهای به نام «بازداری حافظهٔ رقیب» داریم: خاطرات با بار عاطفی متضاد، وقتی یکی فعال میشود، دیگری را در هیپوکامپ سرکوب میکند. این بیت دقیقاً همان لحظهٔ تسخیر کامل ذهن توسط شادی دیدار است، جایی که حتی کوههای غم روی شانه – استعارهای از بار مزمن – موقتاً نامرئی میشوند. جالب اینجاست که نورونهای آینهای در دیدار چهرهٔ محبوب چنان فعال میشوند که گویی درد کهنه را بیصدا پاک میکنند.
راهکار:
این بیت را میتوان تصویری از «تنظیم هیجانی ناگهانی» دید: همانطور که یک منظرهٔ زیبا میتواند لحظهای اضطراب را محو کند، حضور ناگهانی معشوق هم در مقیاس شدیدتر همان کار را میکند. شاید بتوان این شعر را تمرینی برای ذهنآگاهی با طعم عشق تلقی کرد.