شعر ایستادگی

شعر ایستادگی؛ تا پای جان می‌ایستیم:

پارادوکس ایستادگی در فیزیولوژی: رفلکس راست‌شدن در ساقه مغز هنگام به‌هم‌خوردن تعادل فعال می‌شود؛ لرزش زانو هم مکانیزم تنظیم عصبی-عضلانی برای حفظ تعادل زیر بار است. یعنی بدن برای «ایستادن» از لرزیدن استفاده می‌کند. تاریخ نیز اغلب ایستادگی‌های پایدار را حاصل پنهان‌کردن لرزش نشان می‌دهد، نه نبود آن. مرز پایداری و انجماد کجاست؟

راهکار:

این بیت مرز باریک میان «نترسیدن» و «سنگ‌شدن» را نشان می‌دهد؛ زانوی نلرزیده همیشه نشانه قدرت نیست، گاهی نشانه انجماد است. ایستادگی واقعی شاید این باشد که لرزیدن را انکار نکنیم، اما انتخاب کنیم بایستیم.