نقل‌قولی از نیکوس: تن پر از زخم، اما همچنان ایستاده:
بافت جوشگاهی که بر زخم‌ها شکل می‌گیرد، از کلاژن نامنظم ساخته شده و از نظر فیزیکی تا ۲۰٪ مقاوم‌تر از پوست سالم است. بدن به‌معنای واقعی کلمه، نقطه‌ی آسیب‌دیده را دژ می‌کند. جالب این‌که این استحکام اضافی بهایش کاهش انعطاف‌پذیری است. شاید استعاره‌ای باشد برای آن‌که ایستادگانِ زخم‌خورده، محکم‌تر اما سخت‌جان‌تر از پیش شده‌اند. آیا زخم‌های درونی هم چنین معماری دفاعی‌ای دارند؟
راهکار:
زخم‌ها پایان ماجرا نیستند؛ آنها بافت تازه‌ای هستند که بدن برای محافظت از تو ساخته است. هر جای زخم، یک نقشه‌ی دفاعی بی‌نقص است که تو را سخت‌تر و ایستاده‌تر کرده، حتی اگر انعطاف پیشین را نداشته باشی. این یک تراژدی نیست، یک ارتقا است.