شعر عشق به وطن

شعر عشق به وطن؛ ایران ویران سرا که دوستش دارم:

در روانشناسی مکان، دلبستگی به زادگاه با «کیفیت عینی» مکان نسبت مستقیم ندارد؛ مغز خاطره، صدا و تصویر کودکی را به حس تعلق گره می‌زند. بنابراین ویرانه‌ای که «خانه» نام بگیرد، در سیستم پاداش جای دیگری می‌نشیند. این پارادوکس در ادبیات فارسی هم هست: عشق به ایران اغلب با سوگِ ایران یکی شده است. ویرانگی سهم عشق است یا عشق سهم ویرانگی؟

راهکار:

این متن با پارادوکس «ویرانگی و عشق» کار می‌کند؛ عشق به وطن نه پاداش آبادانی است و نه انکار زخم، بلکه نوعی تعلق به «همین‌جا» و «همین ما»ست. برای عمق بیشتر، می‌توانی تصویری عینی از یک ویرانه‌ی آشنا اضافه کنی تا انتزاع به صحنه بدل شود.