امام حسین و عشق: دچار عشق تو شدهام:
واژه «دچار» در این بیت دقیقاً معادل مفهومی «لیمرنس» (Limerence) در روانشناسی است: حالتی از شیفتگی وسواسگونه که مدارهای دوپامین مغز را مانند اعتیاد فعال میکند. از منظر عصبشناسی، فریاد «امام حسین» هنگام این دچار شدن، مکانیسم فرافکنی هیجان شدید به یک نماد امن است؛ درست همانطور که در فرهنگهای دیگر با «Oh my God» طغیان عاطفه را مهار میکنند. این یک آیین زبانی کهن برای بقا در امواج عشق است.
راهکار:
این شیوهی پیوند زدن عشق زمینی با نام امام حسین، ریشه در سنت شعر عاشورایی فارسی دارد که عشق مجازی را پلی به عشق حقیقی میدانست. شاعرانی چون صائب تبریزی از همین قالب برای بیان سوز درونی استفاده میکردند. جالب است که این سنت هنری، تجربهای عمیقاً شخصی را به یک کهنالگوی جمعی تبدیل میکند.