راهحل تلخ برای پایان ناامیدی:
از نظر روانشناسی، این جمله نمونهای از «سبک تبیین بدبینانه» است؛ باوری که شکستها را دائمی و جهانی میداند. جالب است که مغز، برای محافظت از درد بیشتر، این باور را تقویت میکند، اما در بلندمدت میتواند به «درماندگی آموختهشده» بینجامد. آیا این یک حکمت عملی است یا یک زندان ذهنی؟
راهکار:
این دیدگاه میتواند به یک استراتژی کاربردی تبدیل شود: یک «بودجه انتظار» شخصی تعریف کن. برای هر رابطه یا موقعیت، حداکثر میزان انتظار مجاز را (از صفر تا ده) از پیش مشخص کن تا «کسر بودجه» عاطفی اتفاق نیفتد.