شاعری که شعر ندارد؛ دیوانگی بیعار:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهند شاعران بالاترین نرخ اختلالات خلقی را میان نویسندگان دارند؛ مثلاً مطالعهٔ کافمن (۲۰۱۳) دریافت ۸۷٪ شاعران برجسته دورهای از افسردگی یا شیدایی را تجربه کردهاند. یونانیان باستان این را «مانیا» (جنون الهامبخش) مینامیدند و آن را موهبت الهی میدانستند. حالا پرسش تیز: اگر دیوانگی ننگ ندارد، آیا نبودِ شعر هم میتواند شکلی از شعر باشد؟
راهکار:
این بیت را میتوان یک بیانیهٔ رهایی از بند تعاریف دانست. شاید شعر واقعی در سکوت و نبودِ کلمات جاری باشد؛ پیشنهاد: یک قطعه دربارهٔ «شعری که وجود ندارد» بنویسید و آن را به فرم نامهای به یک شاعر خاموش تبدیل کنید.