دود شدن آرزوها؛ وقتی هر نخ سیگار یه امیده رو با خودش میبره:
نیکوتین فقط ۷ ثانیه بعد از پک به مغز میرسه و دوپامین آزاد میکنه؛ اما همون دوپامین، گیرندهها رو بیحس میکنه و بعدش حس «کمبود» رو عمیقتر میکنه. مغزت آرامش رو با دود اشتباه میگیره؛ برای همین هر نخ، یه قسط از فردات رو پیشخور میکنی. آیا چیزی که دودش میکنی خود آرزوعه، یا فقط نقشهی راهیه که بهت میگه چطور بری سمتش؟
راهکار:
این «دود شدن» رو میشه از زاویهی دیگه دید: هر نخ، یه درس سوختهست که دیگه لازم نیست تکرارش کنی؛ خاکسترش برای کاشت یه انتخاب جدید کافیه.